یادم هشت سال ها قبل، در پست های اولیه مربوط به همین وبلاگ (حدود سال های 1387 ) مطالب جست و گریخته ای راجع به تاریخچه آموزش فنی و حرفه ای در ایران و جهان بارگذاری کردم. بر اساس بازخوردهایی که داشتم این پست ها مورد استقبال بسیاری از عزیزان از جمله دانشجویان دارای پایان نامه با موضوع آموزش های فنی و حرفه ای و پروژه های درسی آنان قرار گرفت. اما واقعیتش این بود که همان مطالب به جهت انسجام برای خود من هم خیلی جالب نبود. اما کمبود مطالب در این خصوص باعث می شد عزیزان زیادی به همان مختصر، نارسا رجوع کنند و استفاده نمایند! تا بلاخره به صورت اتفاقی متنی را از دوست و همکار محترمم جناب آقای حبیب عرفانمنش دریافت نمودم که فکر می کنم ایشان نیز این مطالب را برای پایان نامه ارشد خودشان  جمع آوری نموده بودند که با سعه صدر در اختیار بنده قرار دادند. بنابراین من هم فرصت را غنیمت شمرده در جهت زکات علم ایشان آنها را برای بهره برداری سایر علاقمندان و پژوهشگران در این پست قرار می دهم. امیدوارم مورد اقبال قرار گیرد و دوستان بهره بردار نقد خود را برای این مطالب برای غنی سازی بیشتر ارائه کنند. با تقدیر

 

آموزش‌هاي فني و حرفه‌اي قبل از جنگ جهاني اول:

در آغاز قرن بيستم به رغم بي‌بهره بودن اكثريت مردم جهان از آموزش و پرورش رسمي، در كشورهاي صنعتي اروپاي غربي و آمريكاي شمالي آموزش و پرورش همگاني به خوبي پاگرفته بود.

آموزش ابتدائي اجباري براي كودكان اين كشورها امري عادي به حساب مي‌آمد و آموزش متوسطه نيز در حال گسترش و مورد توجه بيشتر بود، با اين وجود در اروپا و آمريكاي لاتين اين دو آموزش لزوماً در پيوند با يكديگر نبودند. آموزش ابتدائي براي توده مردم در نظر گرفته شده بود و اگر به هدفي مي‌انجاميد، آن هدف نوعي آموزش حرفه‌اي مقدماتي بود. حال آنكه آموزش متوسطه تنها در دسترس عده خاصي قرار داشت. به طور كلي بايد گفت: در اوايل قرن بيستم انواع مختلف نظامهاي آموزشي، به بهانه رفع نابرابريهاي آموزشي، تحت پوشش يك مجموعه واحد درآمد. با توجه به اين مسأله كه نابرابريهاي آموزشي، نابرابريهاي اجتماعي را به همراه دارد، اين روند و انديشه مورد استقبال همه كشورهاي جهان خصوصاً كشورهاي فقير و توسعه نيافته قرار گرفت. بدين ترتيب نظام واحد آموزشي، تحت نظارت و كنترل حكومت مركزي در قالب وزارت آموزش و پرورش به وجود آمد (دراني، 1378).