آموزش مهارت های غیرفنی

یونسکو (UNSCO) و سازمان بین المللی کار (ILO) 18 توصیه برای کلیه افراد دارد. این توصیه ها شامل: 1 - آموزش مادام العمر ؛ 2 – مشارکت موثر در دنیای کار؛ 3 – تقویت فرآیند یادگیری از طریق تجربه عملی؛ 4 – سواد رایانه ای؛ 5 – خوداتکایی؛ 6 – دانستن یک زبان خارجی؛ 7 – آموزش کمک های اولیه؛ 8 – شهروند مسئول؛ 9 – برنامه بر اساس حل مسئله؛ 10 – رعایت ایمنی و نکات بهداشتی؛ 11 – مهارت های عملی دنیای کسب و کار؛ 12 – آشنایی با تغییرات فناوری؛ 13 – رعایت نکات زیست محیطی؛ 14 – کارآفرینی؛ 15 – توانایی های بین رشته ای؛ 16 – تواناییی ارتباط با اطلاعات فنی؛ 17 – رعایت دستورات ایمنی و توجه به ارزش؛ 18 – وابسته به محیط، نه محدود به آن؛

 برای رسیدن به این توصیه ها، لازم است از دوران کودکی و از محیط خانواده و سپس مدرسه این آموزش ها آغاز شود. پس باید اجازه داد کودکان در محیط خانه و بخصوص دانش آموزان در مدرسه این مهارت ها را کسب کنند و به آنها برسند. برای مهیا شدن دانش آموز برای کسب یک حرفه یا پیشه در آینده  توجه به نقاط زیر به عنوان زمینه فرا گیری مهارتهای غیرفنی پایه مهم می باشد:

* همه دانش آموزان باید به طور کامل در فعالیت ها شرکت کنند. شرکت نکردن بچه ها در فعالیت های یاددهی و یادگیری بدان معنی است که آنها درگیر یادگیری نشده اند.

* محتوا و منابع درسی به دقت انتخاب شود. آنان باید برای گسترش معلومات خود انگیزه لازم را داشته باشند.

* مطمئن شوید فعالیت های تعریف شده با سن و توانایی های دانش آموزان هماهنگ است. فعالیت خارج از توان دانش آموزان و عدم توانایی آنها در اجرای آن، باعث سرخوردگی و یاس آنها می شود. اگر فعالیت ها سخت باشد موجب توقف و کندی کار می شود.

* دانش آموزان نیاز به بحث و گفتگو در کلاس دارند. فرصت هایی برای گفتگوی دو نفری یا گروهی فراهم کنید. این کار موجب احساس مشارکت در فرآیند یادگیری می شود. هنگاهی که دانش آموزان درباره عناوین و مطالب درسی با یکدیگر بحث می کنند، یعنی آنها درگیر یادگیری شده اند.

* مطمئن شوید که دانش آموزان می دانند چه انتظاری از آنان دارید:دستورالعمل های هر درس را معلوم و اجازه دهید دانش آموزان بدانند چه منابعی را در دسترس دارند، جدول زمانی چگونه است و چرا باید وظایف خاصی را انجام دهند. اگر دانش آموزان از انتظارات آموزشی آگاهی نداشته باشند، درباره انجام تمرین ها احساس امنیت نمی کنند. این احساس ناامنی سد راه مشارکت آنان در یادگیری می شود.

* از دانش آموزان بخواهید تکلیف و کاری را که باید انجام دهند توضیح دهند. این کار باعث می شود درک درست دانش آموزان نسبت به آنچه از آنها خواسته اید، مطمئن شوید. این روش بهترین راه برای ارزیابی میزان یادگیری و توجه و ادراک دانش آموزان کلاس است.

* دانش آموزان را تمجید و تشویق کنید: هر وقت که ممکن است از آنها تعریف کنید، همه ما دوست داریم مورد توجه و تکریم قرار گیریم. این کار باعث تشویق و تحریک بچه ها شده و برای پیشرفت محیط امنی ایجاد می کند.

* اجازه دهید دانش آموزان تکالیف و وظایف خود را خودشان انتخاب کنند. هر وقت ممکن است بخشی از وظایف را که با اهداف و انتظارات آموزشی بستگی دارد طراحی کنید. هر دانش آموز روشی متفاوت با دیگری برای یادگیری دارد، این فرصت را به آنان بدهید که روش ویژه خود را انتخاب کنند.

* تا آنجا که ممکن است مسئولیت یادگیری را به خود بچه ها واگذار کنید. برای ترغیب یادگیری فردی سعی کنید موقعیتی فراهم کنید که دانش آموزان بتوانند مسئولیت تصمیم گیری های خود را بپذیرند. سعی شود به آنان آزادی انتخاب بدهید، تا راه حل های مشخص .

* زمانی را برای کشف راه هایی که مورد علاقه دانش آموزان است در نظر بگیرید. حتی اگر این راه ها در برنامه مکتوب نباشد.

* تا جایی که ممکن است دسترسی به تکنولوژی اطلاعات را فراهم کنید. تکنولوژی اطلاعات انتخاب ارزشمندی برای تمام دانش آموزان است، ارزشمند برای دانش آموزان قوی و ضعیف . تکنولوژی اطلاعات، ابزاری است که دست هر دانش آموز را باز می گذارد و به او مجال می دهد تا یادگیری خود را تقویت کند.