استاد كار كسي است كه به اعتبار دانش فني يا تجربيات زيادي كه كسب كرده است توانايي انجام دادن يك كار فني شامل كليه مراحل مربوط به انجام دادن آن كار را داشته باشد . به تعبیری استادکار در صنایع کارگاهی امروزی به کسی گفته می شود که از نظر تخصص مانند کارگر درجه یک است. اما تفاوتی که او با کارگر درجه یک دارد این است که دارای تجربه بیشتر، سرعت بیشتر و دقت بیشتر در کارش است و می تواند تقسیم کار در کارگاه را انجام دهد و مدیریت اعمال کند.(بررسی تحولات نظام استاد-شاگردی در ایران ... ص 125 و 126)

 اخوان الصفا معتقدند که " هر انسان صنعتگر ناگزیر از داشتن استادی است، که از او صنعت یا علمش را بیاموزد". بنابراین نظر آنان،  استاد، راهنمای آن صنعت و کسی است که قوه نهفته در نفس صنعتگر را بر می انگیزد و آن را به مرحله "فعل" می رساند. ابن خلدون مهارت صنعتگر را در صناعت به استعداد و ذوق معلم و توانائی او بر تعلیم نسبت می دهد. بنابراین چنانکه پیداست، در هر شغل و پیشه وجود استاد ضروری است. از این رو ریخته گران، پنبه فروشان، خدمتگزاران، گدایان و دزدان هر گروه برای خود استادی داشتند. استاد در بعضی از سرزمین های اسلامی " معلم" نامیده می شد. ناصر خسرو در مصر " معلمان ماهری را مشاهده کرد که بلور را در نهایت زیبائی تراش می دادند" استاد همچنین "اسطی" (استاد کار) یا "مقدم" نیز نامیده می شد. (اصناف در عهد عباسی ... صص 86 و 87)